Ważne Ból lub pieczenie podczas oddawania moczu nie zawsze świadczą o zakażeniu układu moczowego. Takie objawy mogą być wynikiem zapalenia cewki moczowej (w następstwie zakażenia przenoszonego drogą płciową wywołanego najczęściej przez dwoinki rzeżączki lub chlamydie), a u kobiet również wynikiem zapalenia pochwy, najczęściej na tle grzybiczym (występują upławy, ból Wyróżnia się dwa rodzaje badania moczu: posiew moczu pod kątem infekcji bakteryjnych i badanie ogólne moczu. Prawidłowo przygotowana próbka moczu powinna pochodzić z moczu porannego i być pobrana ze środkowego strumienia moczu. W ramach badania ocenia się takie parametry, jak barwa, przejrzystość, odczyn czy ciężar właściwy moczu. Typowe objawy zakażenia układu moczowego to m.in.: ból w dole brzucha, ból okolicy lędźwiowej, pieczenie podczas oddawania moczu, ból w czasie oddawania moczu, parcie na mocz, częstomocz, gorączka, bóle głowy, częste oddawanie moczu w porze nocnej (nykturia). Stopień natężenia objawów zależy od rodzaju infekcji. Norma: 0-24 w polu widzenia (0-130/ul) Bakterie w moczu u dziecka (bakteriomocz, bakteriuria) mogą świadczyć o zakażeniu układu moczowego. Konieczne jest wykonanie posiewu i ewentualnie antybiogramu, czyli określenie gatunków bakterii oraz oznaczenie, na działanie jakich antybiotyków bakterie są wrażliwe. Istnieją jednak czynniki wpływające na pojawienie się krwi w moczu, które można przypisać wyłącznie mężczyznom. Taka dolegliwość u mężczyzny jest najczęściej objawem: zapalenia pęcherza moczowego; zapalenia cewki moczowej; kamicy nerkowej; Obecność czerwonych krwinek w urynie może być również spowodowana: U mojego 8-miesięcznego bratanka w badaniu ogólnym moczu wyszły liczne bakterie. Jaka może być tego przyczyna i co z tym robić? ~edyta. Bakterie są często wykrywane w moczu u małych dzieci i niekoniecznie oznacza to zakażenie układu moczowego. Wynik badania posiewu moczu. W przypadku posiewu moczu pacjent otrzymuje wynik dodatni lub ujemny, w zależności od tego, czy w laboratorium stwierdzono obecność bakterii w dostarczonej próbce. Wynik ujemny świadczy o tym, że podczas badania nie stwierdzono obecności drobnoustrojów. Wynik dodatni potwierdza, że u pacjenta doszło do W posiewie moczu wyszło, że moje roczne dziecko ma pałeczki ropy błękitnej w ilości 30 000. Wynik kolejny: 5000 pałeczek ropy błękitnej i 20 000 bakterii coli. Skąd te bakterie się wzięły (synek nigdy nie leżał w szpitalu). Czym grozi obecność tych bakterii i jak się ich pozbyć (czy tylko w szpitalu)? Krew w moczu może być objawem: kamicy moczowej, torbieli nerek, gruźlicy nerek lub nowotworów. Mocz z krwią może występować także przy zapaleniu cewki moczowej, jej zwężeniu, obecności ciała obcego lub nowotworu. Inne przyczyny krwiomoczu to choroby gruczołu krokowego, a więc rozrost, zapalenie lub rak stercza, a także choroby Objawy typowe dla zapalenia układu moczowego u kobiet najczęściej obejmują dyzurię (powyżej opisano symptomy), gorączkę, ogólne rozbicie, zmianę wyglądu moczu, jak i częstotliwości mikcji. Występuje częstomocz, oddawanie moczu w nocy lub rzadsze dolegliwości: krwiomocz, SUoyPr. Fot. Tempura / Getty Images Bakterie w moczu dziecka można podejrzewać po obecności wielu objawów klinicznych, choć często nieswoistych. Występowanie bakterii w moczu świadczy o wyniku nieprawidłowym lub fałszywie dodatnim i wówczas wymaga powtórzenia. Bakterie w moczu można wykryć na podstawie badania ogólnego moczu. Może ono pozwolić na postawienie diagnozy odnośnie do samej obecności bakterii i zakażenia, natomiast aby dowiedzieć się, jakie bakterie są w moczu dziecka, konieczne jest wykonanie posiewu moczu, czyli hodowli patogenów. Bakterie w moczu dziecka – przyczyny Podstawowym badaniem pozwalającym na stwierdzeniu bakterii w moczu dziecka jest badanie ogólne moczu. U dzieci starszych istnieje możliwość właściwego pobrania moczu do badania, ponieważ są one w stanie oddać środkowy strumień moczu do jałowego pojemniczka po wcześniejszym obmyciu ujścia cewki moczowej. U mniejszych dzieci, niepotrafiących spełnić tego typu poleceń, a szczególnie w grupie noworodków i niemowląt, konieczne jest pobranie moczu do specjalnego woreczka. Niestety mimo zachowania wszelkich środków ostrożności istnieje ryzyko zanieczyszczenia pobieranego materiału bakteriami pochodzącymi ze skóry i błon śluzowych otaczających ujście cewki moczowej. Stąd najczęstszą przyczyną obecności bakterii w badanej próbce moczu dziecka jest nieprawidłowe pobranie materiału i zanieczyszczenie go fizjologiczną florą bakteryjną skóry dziecka. Wśród chorobowych przyczyn obecności bakterii w moczu, szczególnie gdy są one liczne, wyróżnia się zakażenia układu moczowego. U dzieci rozpoznaje się zarówno zapalenie górnych dróg moczowych (nerki), jak i dolnych (pęcherz i cewka moczowa). Najczęstszą przyczyną pojawienia się licznych bakterii w moczu dziecka (zakażenia układu moczowego) jest droga wstępująca z zewnątrz przez cewkę moczową, nawet do nerek. Rzadko dochodzi do zakażeń układu moczowego drogą krwi. Najczęstszą bakterią powodującą zakażenie układu moczowego dziecka jest Escherichia coli, czyli pałeczka okrężnicy. Jest to bakteria zasiedlająca przewód pokarmowy, jednak poprzez sąsiedztwo okolic odbytu i ujścia cewki moczowej zdarza się, że bakteria jest przeniesiona do układu moczowego. Szczególnie częste jest to u dziewczynek. Wśród przyczyn, a właściwie predyspozycji do kolonizowania się bakterii w układzie moczowym, zalicza się wady wrodzone układu moczowego lub zaburzenia czynności układu moczowego, co z kolei u dzieci jest bardzo częste (np. refluks pęcherzowo-moczowodowy, zastawka cewki tylnej). Polecamy: Bakterie w moczu u dziecka, niemowlaka i dorosłego – co oznaczają? Zobaczcie, jak dbać o układ moczowy dziecka. Przede wszystkim należy nauczyć malca odpowiedniej higieny. Zobaczcie sami: Zobacz film: Jak dbać o układ moczowy dziecka? Źródło: 36,6 Objawy towarzyszące obecności bakterii w moczu Bakterie w moczu dziecka mogą być w tak niewielkiej ilości, że nie wywołują żadnych objawów. Bezobjawowe zakażenia są bardzo częste, a w szczególności można się spotkać z bardzo nieswoistymi objawami zakażenia układu moczowego u dzieci. Noworodki, niemowlęta i małe dzieci często nie prezentują żadnych objawów poza gorączką niejasnego pochodzenia. Niekiedy pojawiają się zaburzenia apetytu, biegunka, wymioty, kolka jelitowa i tkliwość brzuszka, co bardziej skłania do diagnostyki zaburzeń układu pokarmowego niż moczowego. Dopiero u większych dzieci objawy stają się bardziej specyficzne. Ból lokalizuje się w podbrzuszu, mogą pojawić się gorączka, bolesne parcie na mocz, częste oddawanie moczu, ból czy pieczenie przy sikaniu. W przypadku odmiedniczkowego zapalenia nerek występuje również ból w okolicy lędźwiowej. Mocz może stać się mętny, mieć zapach amoniaku. Czasami pojawia się krwiomocz, co powoduje ściemnienie moczu. Badanie na obecność bakterii w moczu Pierwszym wykonywanym badaniem, by ocenić, czy w moczu dziecka obecne są bakterie, jest badanie ogólne moczu. Przy zakażeniu bakteryjnym nie tylko pojawiają się liczne bakterie w moczu, ale również białko, leukocyty, erytrocyty czy nabłonki. Badaniem pozwalającym na identyfikację bakterii jest posiew moczu, czyli badanie mikrobiologiczne. Jeśli u dziecka obraz kliniczny jest nieswoisty, materiał nie może być rzetelnie pobrany, co często zdarza się u noworodków i niemowląt, lekarz może podjąć decyzję o wykonaniu nakłucia nadłonowego pęcherza moczowego czy też pobrać mocz przez cewnik moczowy. Wykonuje się to jednak niezbyt często. Badanie moczu można bowiem powtórzyć, upewniając się, że mocz jest oddawany do jałowego pojemnika. W przypadku zastosowania woreczka, należy odkleić go od skóry dziecka tuż po oddaniu przez nie moczu. Bakterie w woreczku rosną. Co kilkadziesiąt minut ich liczba podwaja się, co oznacza, że np. po 2 godzinach można rozpoznać liczne bakterie w moczu, mimo iż tak naprawdę w drogach moczowych są one pojedyncze. Na wynikach posiewu moczu można spotkać się z terminem „bakteriomocz znamienny”. Oznacza on taką ilość bakterii w moczu, która wywołuje zakażenie układu moczowego. Taką ilością jest 105 bakterii w 1 ml moczu. Jednostką bakterii jest CFU, czyli colony forming unit (jednostki tworzące kolonię). Antybiogram pozwala na określenie wrażliwości bakterii na antybiotyki, co umożliwia zastosowanie terapii celowanej. Początkowe leczenie często jest empiryczne, czyli wdrażane na podstawie najczęstszej etiologii i statystycznej wrażliwości bakterii na antybiotyki. Jeśli antybiogram wykaże, że wynikiem zakażenia dróg moczowych jest inna bakteria, która jest wrażliwa na inne antybiotyki, wtedy możliwe jest wdrożenie terapii celowanej, przyczynowej, ukierunkowanej typowo na bakterie wywołujące zakażenie. Co wiesz o zapaleniu pęcherza? Sprawdź swoją wiedzę Odpowiedz na 10 pytań Rozpocznij quiz Co to jest zakażenie układu moczowego i jakie są jego przyczyny? Zakażenie układu moczowego (ZUM) u dzieci jest stanem zapalnym wywołanym obecnością bakterii (rzadziej wirusów lub grzybów) w drogach moczowych. Jeżeli zapalenie dotyczy nerek (odmiedniczkowe zapalenie nerek) mówi się o zapaleniu górnych dróg moczowych. Stan zapalny pęcherza i cewki moczowej nosi nazwę zapalenia dolnych dróg moczowych. ZUM należy do częstych zakażeń u dzieci. Najczęstszą drogą zakażenia jest droga wstępująca, przez cewkę moczową, pęcherz i moczowody do nerek, ale – u najmłodszych dzieci (noworodków, młodych niemowląt) – istnieje ryzyko zakażenia drogą krwiopochodną. 85% ZUM u dzieci wywołuje pałeczka okrężnicy, Escherichia coli – pospolita bakteria zasiedlająca nasz przewód pokarmowy. Predysponowane do ZUM są dziewczynki. Nawroty zakażenia układu moczowego mogą przemawiać za obecnością wady w drogach moczowych lub nieprawidłowej czynności pęcherza moczowego (ryc.). Ryc. Schemat układu moczowego Jak się objawia zakażenie układu moczowego? Objawy ZUM zależą od wieku dziecka. U najmłodszych dzieci mogą być to bóle i tkliwość brzucha, brak łaknienia, kolka jelitowa, wymioty, biegunka i gorączka o niejasnej przyczynie. U starszych dzieci najczęściej występujące objawy to bolesne oddawanie moczu, pieczenie okolicy ujścia cewki moczowej, częstomocz, bolesne parcie na mocz, mimowolne oddawanie moczu (moczenie), bolesność okolicy lędźwiowej, dyskomfort w podbrzuszu i gorączka. U starszych dzieci wstrząsanie okolicy lędźwiowej bywa bolesne (dodatni objaw Goldflama). Zmieniają się właściwości moczu: staje się on mętny, pachnie amoniakiem, może być ciemniejszy. Co robić w razie wystąpienia objawów? Przede wszystkim należy zbadać mocz! Badanie moczu obejmuje badanie ogólne (ocena ciężaru właściwego, obecności białka, leukocytów, erytrocytów lub innych nieprawidłowych składników) i posiew – badanie bakteriologiczne, które pozwala na wykrycie bakterii i ich identyfikację. U dzieci powinno się pobierać się mocz po umyciu okolicy krocza i narządów moczowo-płciowych, najczęściej ze strumienia pod koniec mikcji. Nie zaleca się pobierania moczu do woreczków przyklejanych na krocze, a to ze względu na możliwość uzyskania fałszywie dodatnich wyników (zwłaszcza posiewów). Alternatywą jest pobranie moczu cewnikiem z pęcherza, co obniża ryzyko zanieczyszczenia próbki, a w przypadku wykonywania posiewu bakteriologicznego moczu, pozwala na uzyskanie wiarygodnego wyniku. Doświadczenie i praktyka kliniczna mówią, że lekarze nie informują rodziców, jak prawidłowo pobrać mocz, co prowadzi często do fałszywie dotatnich wyników i zbędnego leczenia. Pobierając mocz na badanie ogólne, nie musimy – poza podmyciem dziecka – dbać w jakiś szczególny sposób o jałowość (wystarczy czysty słoik, wyparzony nocniczek, czysty pojemnik na mocz). Warunkiem większej wiarygodności badania jest jednak mocz pozyskany pod koniec mikcji. Pierwsze porcje moczu mogą zawierać u dziewczynek nabłonki i leukocyty oraz bakterie z dróg rodnych, u chłopców – wypłukaną zawartość spod napletka. Mocz pobrany w ten sposób powinien być zbadany jak najszybciej, najlepiej wstępnie paskiem testowym. Woreczek nie nadaje się do pobierania moczu na posiew, gdyż - musimy o tym pamiętać - liczba bakterii w podklejonym woreczku podwaja się co 45 minut (rośnie w postępie geometrycznym). Przetrzymanie moczu o 2 godziny z reguły prowadzi do rozpoznania w nim liczby bakterii typowej dla zakażenia (100 000 kolonii/ml; 105/ml). Błąd ten można zmniejszyć, obsikując bezpośrednio płytkę z pożywką (Uromedium) lub zanurzając ją na chwilę w pojemniku ze świeżo oddanym moczem. Wyniki badań moczu z próbek zalegających godzinami przed wykonaniem badania ogólnego lub bakteriologicznego są mało wiarygodne. Za mało wiarygodne uznaje się również wyniki moczu, w którym stwierdza się kilka szczepów bakterii równocześnie (zanieczyszczenie). W razie wystąpienia objawów i towarzyszących nieprawidłowych wyników moczu należy się zgłosić do lekarza. Jak lekarz stawia diagnozę? Lekarz rozpoznaje ZUM na podstawie zebranego wywiadu, badania dziecka oraz wyników badań dodatkowych: moczu ogólnie, posiewu moczu oraz morfologii krwi obwodowej (wysokiej leukocytozy, zmienionego obrazu odsetkowego krwinek białych), przyspieszonego OB i zwiększonego stężenia białka C-reaktywnego (CRP) we krwi. U dzieci, zwłaszcza z pierwszym epizodem ZUM, należy bezwzględnie wykonać USG jamy brzusznej. O innych badaniach układu moczowego, pozwalających określić stan i czynność pęcherza moczowego (cystouretrografia mikcyjna) i nerek (scyntygrafia) powinien zadecydować lekarz, pediatra-nefrolog. Jakie są sposoby leczenia? W przypadku wystąpienia objawów klinicznych ZUM lub ropomoczu u dzieci powinno się rozpocząć leczenie antybiotykiem (cefuroksym, amoksycylina z klawulanianem). Im mniejsze dziecko, tym dożylna droga podania leku jest skuteczniejsza. Wymiotujące lub odwodnione dzieci powinny być leczone w szpitalu. Leczenie trwa zwykle ok. 7 dni, podawanie leku można kontynuować doustnie. Lżejsze postaci ZUM lub stany zapalne pęcherza można leczyć doustnie kotrimoksazolem, trimetoprimem lub furazydyną. Co robić, aby uniknąć zachorowania? Dbać o higienę dzieci, unikać zaparć, pilnować, by dzieci skutecznie i do końca opróżniały pęcherz moczowy, nie przetrzymywały moczu. Skutecznie leczyć robaczyce przewodu pokarmowego. Obficie poić. W wielu przypadkach – zwłaszcza przy współistnieniu wad układu moczowego, ryzyko nawrotów ZUM zmniejsza się po leczeniu urologicznym. W wielu przypadkach leczenie farmakologiczne zaburzeń czynności pęcherza zmniejsza częstość ZUM. U dzieci z odpływami pęcherzowo-moczowodowymi przewlekłe profilaktyczne podawanie leków przeciwdrobnoustrojowych (np. kotrimoksazolu, trimetoprimu lub furazydyny) zmniejsza ryzyko nawrotów ZUM, ale nie w każdym przypadku jest w stanie uchronić dziecko przed rozwinięciem się nefropatii odpływowej i marskości nerki. Przestrzeganie zaleceń lekarskich jest ważne, ponieważ wady i zakażenia układu moczowego mogą po wielu latach niewłaściwego postępowania doprowadzić do przewlekłej choroby nerek i ich niewydolności. Witam Termin porodu mam za 5 dni, wczoraj odebralam wyniki badania moczu w których niepokoi mnie obecnosc azotynów, leukocyty 4-8 w polu widzenia, bakterie liczne w preparacie. Od wczoraj zażywam urosept z nadzieją ze pomoze. Czy bakterie te mogą miec jakis wpływ na dzidziusia podzas porodu jesli nie uda mi sie ich pozbyc, czy powinnam zazyc jakis antybiotyk?? Co robic?? Dodam ze bakterie mialam tez w okolicach 5 miesiąca ciązy i pozbylam sie ich monuralem...Prosze o odpowiedz Cytuj