Pneumokoki to paciorkowce występujące w nosie i gardle u 10% zdrowych osób. Występuje też u 20–40% zdrowych dzieci. Dla tych grup jest zupełnie nieszkodliwy, ale szczególnie niebezpieczny może okazać się dla organizmów dzieci poniżej 2. roku życia oraz u osób starszych. Najczęściej prowadzi do ostrego zapalenia płuc, opon Alarmującym objawem, mogącym wskazywać na grypowe zapalenie płuc, jest odkrztuszanie plwociny z krwią oraz sinica, która jest wynikiem niedostatecznej sprawności płuc. Objawami grypowego zapalenia płuc są także: gorączka, kaszel, katar, przyspieszony oddech, bóle mięśni. Wystąpienie tych objawów powinno skłonić do szybkiej Ropień płuca - objawy, leczenie, rtg, rokowania. Ropień płuca jest to zbiornik ropy znajdujący się w miąższu płuca. Przyczyna schorzenia to najczęściej rezultat zapalenia płuc, bądź dolnych dróg oddechowych. Główne objawy choroby to: dreszcze, osłabienie, kaszel z odpluwaniem plwociny, a także zwiększona temperatura ciała. Niestety jego przebieg może być bardzo gwałtowny i trudny do przewidzenia, co znacząco pogarsza rokowania oraz ogranicza możliwości leczenia. Zapalenie płuc w przebiegu COVID-19, nie zawsze jest zapaleniem stricte wirusowym. Zdarza się, że zapalenie płuc może w tym przypadku przybierać postać nadkażenia bakteryjnego. Zaleca się, aby podczas leczenia poważnych zakażeń MRSA, takich jak bakteriemia, IZW, zapalenie kości i szpiku, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc oraz ciężkie zakażenie skóry i tkanek miękkich (np. martwicze zapalenie powięzi), minimalne stężenie wankomycyny wynosiło 15–20 µg/ml (B-II). jak zapobiec powstaniu zapalenia płuc u leżącej starszej osoby , która ma złamaną kość udową w biodrze i nie może wstawać z łóżka czy też opuszczać nóg po za łóżko. Musi leżeć przez 2 tyg. Takie zalecenie dał ortopeda. Złamanie w tym wieku może doprowadzić do zapalenia płuc. Największa ilość zachorowań na te infekcje przypada na miesiące zimowe. Infekcje te częściej dotyczą osób starszych. Pacjenci z wysoką gorączką, bólami mięśniowymi, kaszlem mają wysokie prawdopodobieństwo, że ich zapalenie płuc jest wywołane przez wirusa grypy (24). Liczba starszych dorosłych osób z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS) rośnie, częściowo z powodu dłuższej oczekiwanej długości życia, a częściowo z powodu lepszej opieki nad RZS i chorobami współistniejącymi. Ponadto u większej liczby pacjentów rozpoznaje się RZS w starszym wieku, a wraz z wiekiem doświadczają wzrostu chorób Zapalenie płuc to choroba dolnych dróg oddechowych. W większości wypadków wywoływana jest przez bakterie. U dzieci i osób starszych wymaga pilnej konsultacji lekarskiej. Objawy są tak charakterystyczne, że opisał je już „ojciec medycyny”, starożytny lekarz Hipokrates. Mimo tego aż do XX wieku wielu chorych umierało. zapalenie płuc (1) zapalenie płuc -ćwiczenia (1) zaparcia (1) zapobieganie koronawirusom (1) zasady kąpieli (1) Zasady przy goleniu (1) zasady przy wymianie pampersa (1) zaspakajanie potrzeb (1) zmiana opatrunku (1) zmiana pieluchomajtek (1) zmiana pozycji (1) zmiany w organizmie człowieka starszego .gerontologia (1) utqjU1. Zakrzepica jest to poważną chorobą, potocznie zwaną „trombozą”, która polega na tym, iż w układzie żył głębokich powstają zakrzepy. Powstałe czopy są spowodowane przyklejaniem się do ścian naczyń krwionośnych składników komórkowych krwi, co skutkuje stopniowym zwężaniem się światła naczynia, aż do całkowitego zamknięcia. Konsekwencje tak zaawansowanego uszkodzenia naczyń krwionośnych to zaburzenie dopływu krwi do poszczególnych organów a nawet zator tętnicy płucnej, który może zakończyć się nagłą śmiercią. Najczęściej zakrzepica żył głębokich jest obserwowana w kończynach dolnych, rzadziej zaś w zakrzepicyCharakterystyczny dla pojawiającej się zakrzepicy jest ból zwłaszcza ud i łydek, obrzęk, wyraźnie podwyższona temperatura oraz zaobserwowanie rozszerzonych naczynek krwionośnych. Jednakże niebezpieczeństwo związane z tą chorobą polega na tym, że objawy zwykle nie są jednoznaczne, a dodatkowo w początkowym stadium może ona przebiegać bezobjawowo (nawet w 50% przypadków). Dla pewności konieczne jest przeprowadzenie badań ryzyka powstawania zakrzepówNajbardziej zagrożone są osoby powyżej 40 roku życia, których tryb życia narzuca długotrwałe unieruchomienie, przeszły zabieg operacyjny ortopedyczny, wystąpiła u nich choroba nowotworowa albo stwierdzono u nich zakażenie i sepsę. Dodatkowe czynniki ryzyka to także stan po przebytym udarze mózgu i zaawansowana niewydolność krążenia oraz przebyta już zakrzepica lub zatorowość „zakrzepica!”Badania diagnostyczne, konieczne podczas stwierdzania stanu chorobowego, jakim jest zakrzepica, są podstawą do prawidłowego podjęcia leczenia. Najczęściej stosuje się ultrasonografię żył w kończynach dolnych, rezonans magnetyczny, flebografię żył z użyciem kontrastu oraz badanie osocza pod kątem stężenia D-dimerów. Oceniając kliniczne prawdopodobieństwo pojawienia się zakrzepicy żył głębokich zaleca się wykorzystanie skali Wellsa lub skali zakrzepicyPrawidłowy wskaźnik krzepliwości krwi u chorego powinien być utrzymany w granicach 2,0 – 3,0. Profilaktyka leczenia choroby jest ściśle związana z przyjmowaniem doustnych leków nad chorymW zależności od zaawansowania choroby istnieje różna trudność leczenia, zostaje dostosowana odpowiednia dawka leków obniżających poziom krzepliwości krwi oraz rozpuszczających skrzepliny. Ważne jest aby odpowiednio wcześniej minimalizować ryzyko zachorowania na zakrzepicę. Aktywny tryb życia, pilnowanie by nie pozostawać na dłuższy czas w bezruchu (przede wszystkim w pozycji siedzącej), nie należy zakładać nogi na nogę a co najważniejsze należy pamiętać o regularnych badaniach kontrolnych. Wszystkie zabiegi mają na celu zapobieżenie odrywaniu się skrzepów oraz niedopuszczenie do powstania zatoru tętnicy płucnej a przede wszystkim przywrócenie prawidłowej krzepliwości Federkiewicz Bibliografia:Gajewski A.(red.) 2009, Choroby wewnętrzne: kompendium medycyny praktycznej. Kraków: Wydawnictwo Medycyna B., Demkow U., Fijałkowska A. 2009, Metody oznaczania stężenia D-dimerów przydatne w diagnostyce żylnej choroby zakrzepowo – zatorowej. Warszawa: Via Medica. Artykuł opublikowany przez : Redakcja Skomentuj już teraz :-) Zapraszamy do dyskusji... Wszelkie prawa zastrzeżone dla 2016 U osób powyżej 65 roku życia występowanie depresji szacuje się na około 15%, wśród pacjentów poradni ogólnych odsetek ten sięga 25%, a w domach opieki 30%. Do najważniejszych objawów depresji u osób starszych zaliczamy: zaburzenia snu (skrócenie snu i wczesne poranne budzenie się), zmniejszenie apetytu i utratę masy ciała, zmiany nastroju w ciągu dnia (gorsze samopoczucie nad ranem), zaparcia, fizyczne i psychiczne spowolnienie oraz myśli samobójcze. Występuje także wycofanie się z kontaktów społecznych, anhedonia, dolegliwości bólowe. Ponieważ często objawy depresji u osób starszych są nietypowe, pacjenci i ich rodziny nie zawsze sobie zdają sprawę z istnienia choroby, a lekarze ogólni traktują objawy jako wynik chorób somatycznych bądź część naturalnego procesu starzenia. Przebieg depresji u osób starszych zazwyczaj jest przewlekły. W niektórych chorobach somatycznych depresja występuje częściej. Należą do nich: choroba wieńcowa (zawał serca), niewydolność serca, udar mózgu, cukrzyca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, choroby tarczycy, wątroby, choroby nowotworowe. Czynniki ryzyka depresji po 65 roku życia to: poczucie samotności, brak opieki z zewnątrz, zaburzenia słuchu, niskie wykształcenie, zmniejszenie sprawności psychoruchowej, zły stan finansowy, utarta małżonka/partnera życiowego, zmiana miejsca zamieszkania, współistnienie chorób somatycznych. Depresja u osób starszych, a zwłaszcza u mężczyzn częściej prowadzi do prób samobójczych. U osób po 65 roku życia chorujących na depresję mogą występować urojenia nihilistyczne, hipochondryczne. Osoby starsze leczy się podobnie jak osoby młodsze, stosując zarówno leki przeciwdepresyjne jak i psychoterapię. Jednakże w przypadku farmakoterapii należy uwzględnić różnice w farmakodynamice i farmakokinetyce związane z procesem starzenia.